Ay! miña terra,
miña terra.
Dende aquí vexo a lume
que che queima
Ay! miña terra,
miña terra.
Hasta aquí chega o fumo
e as bagoas da xente vella.
Ay! miña terra,
miña terra.
Que os montes
son cinza,
e os campos terra erma.
Os pozos quedaron pobres
e la axuda nunca chega.
Dende lonxe hoxe miro
os paramos queimados
e os campos esgotados;
i xente que con pena
camiña pola montaña sen herba
chora forte e xa non canta.
Púes do que era nada, nada queda
hivanramone - Agosto 2025
(Aquest poema va ser compost amb el dolor que els incendis de l'estiu de 2025 que van assolar la meva terra natal, O Bierzo)
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada